Powroty

Wstaję przed świtem

odsłaniam roletę... pada... śnieg.

Budzę P. i mówię, że pada... śnieg!

Włączam komputer, wyszukuję stronę

przecieram oczy, bo wierzę, że o 5 nad ranem

jeszcze ciągle nie akomodują

we właściwy sposób.

Jedziemy mimo wszystko.

Czekanie. Zawsze czekanie...

jakby nikt nie pamiętał, że

Godot nie przychodzi, że należy zmienić lekturę!

Kupuję kawę, rogalika, gazetę...

Łapię chwilę, gdy mgła albo osiada

albo się podnosi

jeszcze nie wiem

liczę, że się wypogodzi.

Nigdy nie byłam dobra z matematyki.

Ale tej nocy śpię we własnym, cieplutkim łóżku.

Północ

Pada
Bez przerwy
Litrami
Buszowanie w księgarni po godzinach pracy
Sprzedażz o północy
A tramwaj nie przyjeżdża

Delikatny stukot kropel deszczu o parasol
Stoje na chodniku
Wpatrzona w zakręcającą ulice
Nie chowam się

Powietrze jest rześkie
I nawet senność uległa magii chwili

Jeszcze chwila
I zaparujemy się w oddechach innych
Nieśpiących

Niedzielny wieczór

Po długich namowach, udało mi się wyciągnąć P. na mecz. Kiedyś mieszkałam dosłownie pięć minut od lodowiska. Chyba nie trzeba tłumaczyć, że bywałam częstym gościem zarówno jako widz, jak i amator łyżwiarstwa. Brakuje mi tego. Bardzo. Dlatego namiastka tego, co kiedyś było codziennością. Dziś jest atrakcja, choć atmosfera nie ta sama, kolory nie te same, pewnie i nawet lód inny.

Zimno, zapach gorącej czekolady, świst kija, uderzenie krążka o bandę. Sama radość!

Wieczór w Operze

Niby zwykłe miejsce. Kilka balkonów, scena, orchiestra. Kolory złoty i krwisty czerwony. Ogromny żyrandol.
Jeśli jednak chce się przenieść w czasie, jest to miejsce idealne. Nie jestem melomanem. Nie mam nawet słuchu, przeciwnie, niemal nie słyszę. Jednak to miejsce ma w sobie coś niezwykłego. Nawet gdy nie grają, gdy w sali nie ma jeszcze prawie nikogo, a w korytarzach wciąż słychać kakofonię różnorodnych języków. Nawet wtedy magia tego miejsca uderza z ogromną siłą. Ale o tym w następnym poście.
Dobranoc!

Mgła po raz kolejny

Wydaje się, że słońce przestawiło się na czas zimowy.
Jeśli się pojawia, to nie wcześniej niż o południu.
Dobrze, że w ogóle jest.
Choć -
Mgła też ma swój urok.

Kupuję gazetę.

Przebijam się przez mgłe.

Wracam do ciepłego mieszkania.

P. jeszcze śpi.

Nastawiam wodę...

Chwilo trwaj...

Niestety nie dlugo. Praca czeka :o

A dziś w ramach akcji folgowania sobie w świecie książek, prawdziwy rarytas - mam nadzieję - któremu nie mogłam się dłużej opierać (książka ukazała się w zeszły piątek - długo wytrzymałam, nieprawda?). W drodze do sklepu spożywczego, wpadłam do Saturna - niestety nie jest to prawdziwa księgarnia, ale nie było innej po drodze, a jeszcze była zniżka ;) - i szybko weszłam w posiadanie tego cudu.

Nawet jeśli zajmie mi to lata, postanowiłam zmierzyć się z tą książką w oryginale...

Teraz grzecznie leży na półce przy kanapie i czeka na swoją kolej. Obecnie na tapecie jest najnowszy Grisham :p

Tylko czasu na czytanie mało ...

Mgła....

Wczoraj nie było już słońca.
Wczoraj była już tylko mgła.
Przydałby się szalik, a może i rękawiczki.
Spokój był jednak taki sam.
Biegacze.
Właściciele psów z psami :p
I ja.
Szpieg z maszyną do chytwania chwil i zamykania w objęciach karty pamięci. Czyżby własna już nie wystarczała?
Naciskam spust.
Raz, drugi.
Kucam na chwilę.
Oczy doceniają przestrzeń.
Mózg - świeże powietrze.
W drodze powrotnej kupuję chleb z pieca na drewno, gazetę dla P.
Wracam... pogwizdując...
w środku.

Dziś też nie było słońca.
Może jutro?